Boem boek paukeslag!

imageHet is zover! Ons Europa is niet dat van hen ligt in België en Nederland in de winkel. In De Tijd staat vandaag een voorpublicatie van het hoofdstuk over de Europese piñata die de structuurfondsen heet. Deze ochtend had ik een gesprek met de Nederlandse radio-omroep KRO over de titel en de vraag of Europa nog te redden valt (spoiler, met een knipoog naar de Nederlandse dichter Bert Schierbeek: ‘Een pond veren vliegt niet als er geen vogel in zit’). Dat is hier te herbeluisteren.

In het boek vlooi ik aan de hand van historisch onderzoek en gesprekken met (oud-)ministers, volksvertegenwoordigers, ambtenaren van de Europese instellingen, academici, journalisten… uit hoe het komt dat ons Europa hapert, en hoe het beter kan. Dat laatste vertrekt vanuit wat Europa voor mij moet zijn, en dat hoeft dus zeker niet hetzelfde te zijn als wat u ervan verwacht. Maar we zouden het er op zijn minst met elkaar over moeten hebben.

Een greep uit de politici die ik voor dit boek gesproken heb: Frits Bolkestein, Ben Bot, Jean-Luc Dehaene, Derk Jan Eppink, Wim Kok, Marianne Thyssen en Guy Verhofstadt. Daarnaast waren er nog verschillende diplomaten en (oud-)ministers bereid om off the record hun visie te geven. Ook hun inzichten zitten in het boek.

Hier geef ik nog even één aspect mee dat als een rode draad door het boek loopt: het onderscheid tussen de onverschillige Belgen en de geërgerde Nederlanders. Voor het gemak kopieer ik een stukje uit de inleiding dat die tweedeling wat kadert:

Er zijn zeker periodes geweest dat Belgen en Nederlanders aan één zeel trokken, maar even vaak verschilden we van mening. Voor België is Europa altijd net iets meer een politiek dan een economisch project geweest, bij de Nederlanders lag dat anders.

Een van de verklaringen waarom de ergernis in Nederland groter is dan in België ligt bij de euro. De muntunie is met stevige constructiefouten van start gegaan. De noodgedwongen reparatiewerken kosten nu handenvol geld, maar niet iedereen betaalt zijn deel van de factuur. Vandaar dat de Nederlandse minister van Financiën op het hoogtepunt van de crisis met opgeheven vingertje naar de Zuid-Europese hoofdsteden trok om de zondaars te berispen. Of dat Geert Wilders moord en brand schreeuwde omdat halve bandieten aan de haal gingen met zuurverdiende Hollandse centen. Toen Den Haag na het spatten van zijn eigen vastgoedzeepbel een bocht van formaat moest nemen, was het leedvermaak groot in de perifere landen, maar ook elders in Europa. Nederland moest plots vaststellen dat besparen toch niet zo eenvoudig was, en de ijzeren Europese regels mochten opeens wel wat flexibeler zijn…

De Belgen bleven dan weer te allen tijde politiek correct. Europa is een vanzelfsprekendheid en dus niets om vragen bij te stellen. Waar anders dan in België kan een van de langst dienende Europese ministers van Financiën doodleuk verklaren dat hij van in het begin wist dat de Grieken hadden gelogen om bij de eurozone te mogen, en daar geen halve zin kritiek voor krijgen? Waar anders keurt een parlement bijna automatisch miljardenlening na miljardenlening aan probleemlanden goed, terwijl alle aandacht gaat naar de zoveelste episode in de eindeloze communautaire oorlog?

Benieuwd wat jullie er van vinden! Laat gerust iets na in de comments.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s