Het dedain voor de kiezer dat Jean-Claude Juncker heet

JunckerHet is een triestige dag voor wie Europa een warm hart toedraagt. De staats- en regeringsleiders hebben Jean-Claude Juncker voorgedragen als de volgende voorzitter van de Europese Commissie.

Zoals de Europa-correspondente van De Tijd, Kris Van Haver, opmerkt in deze analyse: ‘Niemand is tevreden met dit resultaat. Zelfs Juncker niet, die nu op een stoel terechtkomt die hij eigenlijk niet wil. De Luxemburger wilde eigenlijk de volgende voorzitter van de Europese Raad worden.’

Ook het Europees Parlement maakt een bijzonder slechte beurt, stipt Van Haver terecht aan. ‘Het Europees Parlement is de gevangene geworden van de eigen logica en sleurt Europa daarin mee.’

Voor de reden waarom ik het zo’n zonde vindt dat Jean-Claude Juncker met de topjob gaat lopen, neem ik hier even een passage over uit mijn boek waarin de Luxemburger een hoofdrol speelt:

In 1999 lichtte de voormalige Luxemburgse premier en Europese oudgediende Jean-Claude Juncker de Europese besluitvormingsprocedure toe. ‘We beslissen iets. We brengen dat dan in en wachten enige tijd om te zien wat er gebeurt. Volgt er geen misbaar, breekt er geen opstand uit — de meesten begrijpen toch niet wat er is beslist — dan gaan we weer verder. Stap voor stap, tot er geen terugkeer meer mogelijk is.’

De politici zijn daardoor niet alleen sneller gaan lopen dan hun bevolking wilde gaan, ze lieten ook na om hun werk goed te doen. Door een euro in te voeren zonder dat die politieke rugdekking kreeg, rammelt de muntunie. Nu moet de nieuwe generatie politici vaststellen dat de maatregelen die hun voorgangers hadden moeten nemen niet zomaar op de steun van hun kiezers kunnen rekenen. ‘We weten allemaal hoe we de crisis moeten oplossen’, zei diezelfde Juncker enkele jaren geleden. ‘Alleen weet niemand hoe we daarna herverkozen kunnen worden.’

Het is een zeer cynische kijk op de kiezer, die blijkbaar niet meer is dan een kortzichtige domkop. Jean Monnet zou er niet mee akkoord gaan. ‘Mensen aanvaarden pas verandering als die noodzakelijk is, en ze is pas noodzakelijk als het crisis is’, stelde de vader van de Europese gedachte. De economische en institutionele crisis is heus al diep genoeg om mensen te doen beseffen dat het zo niet verder kan. Het zou onvergeeflijk zijn als de Europese politici dit momentum missen door een misplaatst dedain voor hun kiezers.

Met de benoeming van Juncker als nieuwe voorzitter van de Europese Commissie hebben de staats- en regeringleiders het momentum glorieus gemist. Doodzonde. De Europese kiezer verdient beter. Iemand als Donald Tusk bijvoorbeeld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s